Yiyiniz içiniz ancak israf etmeyiniz (Araf 31)
Banu Atabay'ın lezzetler.com Yemek Tarifleri Sitesi

Mayalı Hamur İçin:
4 su bardağı un
1 paket kuru maya (veya yarım paket yaş maya)
1 su bardağı ılık süt
50 gram tereyağı (eritilmiş ve ılık)
3 yemek kaşığı toz şeker
1 adet yumurta (oda sıcaklığında)
Yarım çay kaşığı tuz
Kızartmak için:
Bolca sıvı yağ
Üzeri İçin:
1 su bardağı toz şeker
1 tatlı kaşığı toz tarçın

Ilık sütün içine mayayı ve 1 yemek kaşığı şekeri ekleyip karıştırın, mayanın kabarması için 5 dakika bekleyin. Geniş bir karıştırma kabına unu alın, ortasını havuz gibi açıp mayalı sütü, kalan şekeri, eritilmiş tereyağını, yumurtayı ve tuzu ekleyin.
Malzemeleri ortadan dışa doğru karıştırarak pürüzsüz, yumuşak ve ele yapışmayan bir hamur elde edene kadar yaklaşık 8-10 dakika yoğurun. Hamurun üzerini nemli bir bezle kapatıp, oda sıcaklığında iki katına çıkana kadar yaklaşık 45-60 dakika mayalanmaya bırakın.
Mayalanan hamurun havasını almak için kısa bir süre yoğurun. Hamurdan mandalina büyüklüğünde bezeler koparın ve tezgahta yuvarlayarak yaklaşık 25-30 cm uzunluğunda şeritler (rulo) haline getirin.
Bu şeritleri gevşek bir şekilde kendi etrafında dolayarak basit bir düğüm şekli verin (düğümün çok sıkı olmaması gerekir, aksi takdirde içi pişerken çiğ kalabilir). Şekil verdiğiniz çörekleri yağlı kağıt serili bir tepsiye dizip üzerini kapatarak fırın öncesi 15-20 dakika daha tepsi mayası için dinlendirin.
Geniş bir tencereye bolca sıvı yağ alın ve orta ateşte iyice ısıtın (yağın çok kızgın olmaması gerekir, aksi takdirde dışı hemen yanar içi pişmez). Dinlenen çörekleri dikkatlice yağa bırakın. Arkalı önlü altın sarısı renk alana kadar kontrollü bir şekilde kızartın.
Geniş bir tabakta toz şeker ve tarçını karıştırın. Yağdan çıkardığınız sıcak çörekleri fazla yağını süzmesi için önce kısa bir süre kağıt havlu üzerine alın, ardından hiç soğutmadan sıcak sıcak tarçınlı şeker karışımına bulayarak her yerini kaplayın.

Not: "Limburgse Nonnevot" olarak bilinen ve geçmişi 17. yüzyıla kadar uzanan bu tarif, özellikle karnaval dönemlerinde (Lent öncesi) sıklıkla tüketilen geleneksel bir hamur işidir. İsmi, şeklinin eski dönemlerdeki rahibelerin kıyafetlerindeki arkaya bağlanan düğüme benzemesinden gelir.